Z opowiadaniem może być tak jak ze szlachetnym kamieniem. Jeśli kamień jest ciekawy, na pewno spodoba się bez żadnych dodatkowych ozdób. Ale jeśli zostanie dodatkowo szlachetnie oprawiony, wzbudzi zachwyt i stanie się małym dziełem sztuki. Podobnie może być z materią słowa. Udowodnię to na przykładzie reportażu Ireny Piłatowskiej w którym
Praca polskiego reportażysty radiowego, prasowego czy telewizyjnego, to najczęściej samotne zmaganie się najpierw z pomysłem, potem nagraniami, na końcu z konstrukcją materiału. W dodatku pracuje ona/on w pośpiechu i gdy przygotowuje jeden reportaż, często jednocześnie myśli już o następnym. Dlaczego? Bo oczywiście trzeba zarobić na życie. Pamiętam taki okres w
Zapewne każdy z nas nie lubi bezosobowych głosów urzędników, rozmów o przepisach, absurdalnych paragrafach. Chcemy emocji w głosie, śmiechu, czasem łez. Wszystko musi być klarowne i jasne, inaczej odbiorca nie wciągnie się w akcję. To naprawdę to wyższa szkoła jazdy, dlatego tak rzadko powstają naprawdę ciekawe reportaże śledcze, czy interwencyjne.
Rzadko kiedy opowiada się z humorem, z pewnym „przymrużeniem oka”. Ja jednak bardzo lubię takie zabawne historie. Poniżej przykład takiego reportażu. Viren jest Hindusem. Siedzimy w jego domu w Elblągu, a on opowiada mi o swojej babci, która mieszka w Indiach. Według niej Viren, żeniąc się ze starszą od siebie
„Wygranie konkursu stypendialnego im. Jacka Stwory jest proste w porównaniu z tym, co czeka potem laureata” – słyszałam niejednokrotnie od finalistów. Trzeba w dość krótkim czasie znaleźć temat na reportaż, by potem zrealizować go w ciągu roku pod kierunkiem Komisji Artystycznej, składającej się z doświadczonych reportażystów Polskiego Radia. Wyobrażacie sobie
